Om 8 uur met bed en al naar de verkouverkamer aan de andere kant van het gebouw. Raar woord. Wikipedia leert met dat "de term 'verkoeveren', zich herstellen, al bestond in de 14e eeuw in het Middelnederlands: 'vercoevereren', van het Oudfranse couvrer (Latijn: (re)cuperare (vgl. recupereren)).
In dit geval is er bij mij nog niets te herstellen. Blijkbaar doet men hier ook de voorbereiding.
De ruimte doet me denken aan een soort garagewerkplaats, met middenin een blok bureaus met een stuk of 10-15 verpleegkundigen, allen in blauwe pyjamas met blauwe of groene petjes, en langs een kant een lange rij (van een stuk of 6?) rolbedden. Elk in een eigen alkoofje van gordijnen. Ik mag in een van die alkoofjes parkeren.
Ik wordt daar kordaat welkom geheten door twee pittige dames. Nummer 1 rechts duikt gelijk de PC in voor de onvermijdelijke administratie. Ze stelt me weer dezelfde vragen: wanneer ik geboren ben, waar ik voor kom, of ik nuchter ben, of ik allergieën heb enz enz. Nummer 2 links zoekt ondertussen met zachte tikjes naar een rechte ader op mijn linkerhand. Als ze alleen maar, zoals ze klagend meldt, kronkelige vindt wordt nummer 1 erbij gehaald die, creatief, aan de binnenkant van mijn pols een geschikt plekje vindt voor het onvermijdelijke infuusje.
Dan wachten op mijn beurt.
Het een na het andere bed rolt weg naar verschillende deuren. Moetn allemaal nog beginnen. In het bed rechts van mij ligt blijkbaar wel iemand te verkoeveren. Met het nodige ongemak. De morfine-drip wordt een paar keer hoger gezet. Hopelijk blijft dat mij bespaard.
Om 8.45 uur komt mijn transport in de vorm van de assistent-inslaper. Hij stelt opnieuw alle vragen dus voor de zekerheid geef ik maar weer dezelfde antwoorden. Als alles bevredigend is beantwoord rolt hij mijn bed, via een sluis met warme dekens (heerlijk), weer naar de andere kant van het gebouw, terug naar de Cardio-Lounge. Of eigenlijk: een deur er tegenover. Daarachter, in een gang waar een heel klerenrek vol met röntgenschorten hangt (raar zo op de gang) mag ik van mijn bed af om zelf door nog een deur te lopen naar de ruimte waar het echt gaat gebeuren.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten