Geen soep

Om 10 uur weer present bij de hartbewaking. Hartverwarmend ontvangen door de zuster die me gisteren "naar huis stuurde". Ze heeft met me te doen dat ik weer moet terugkomen.

Alle gebruikelijke procedures worden weer doorgewerkt maar gelukkig gelden mijn bloedwaarden van gisteren vandaag nog steeds. oor het prikken maakt het niet uit, dat infuusje zit er toch alweer in. Maar we hoeven niet op het lab te wachten. Alleen de onvermijdelijke inslaapmaker is nodig, plus het groepje dat altijd komt kijken bij de elektrocutie. Ditmaal met een wat knorrige hartdeskundige die ik vroeger had, na mijn klepreparatie. Hij is misschien verstoord dat ik mij nu heb toevertrouwd aan een ander specialisme, dat van de ablatie. Soort naar de concurrentie overlopen.

Na het wegzakken, zegt het rapport later, gooit men er weer 50 Joules tegenaan met het gewenste resultaat. Ik word weer in een heerlijk rustige wereld wakker.

De gebruikelijk koffie en boterhammen met kaas. Maar het bekertje heldere kippen-Cup-a-Soup is er niet meer. Het ziekenhuis heeft (eindelijk) geconcludeerd dat zoiets zouts niet op een hartafdeling hoort. Mee eens, zuster, maar het was wel lekker.

Ik rijd zelf heel voorzichtig naar huis. Dan nu weer wachten op bericht van het Grote Ziekenhuis over de ablatie. 

Kanniewachten.

 

Morgen

Vanmorgen blijkt mijn hartbibberen wel wat langzamer maar nog net zo onregelmatig. Wel erg lage bloeddruk (hoewel mijn twee bloeddrukmeters elkaar niet bevestigen) van 70/50. Geen goede omstandigheid, zeker niet met het huidige warme weer, om met de auto en twee collega's naar een bijeenkomst op 2 uur rijden te gaan. Dus ik bel hen af. En bel mijn eigen EersteHartHulp op voor advies. Ik mag 's middags langskomen.

Het gebruikelijke kabel- en prikwerk wordt weer aangelegd resp uitgevoerd, en de diagnose gesteld. Ditmaal noemt men het "recidief atriumflutter". Ik leer dat een flutter iets anders is dan fibrilleren. Wel van dezelfde familie en aan te pakken met een cardioversie. 

Twee probleempjes: ik heb tijdens mijn twijfelen vanmorgen wat gegeten en dan kan eigenlijk alleen een chemische cardioversie (met een infuus) in plaats van een elektrische die ik normaal heb. Maar die chemische is minder effectief bij een atriumflutter. En ik heb er slechte ervaringen mee sinds mijn Witte Wolken gebeurtenis op 2 januari 2011. Dat hoef ik niet nog eens. Verder kan wachten op een anesthesist ook niet want die zijn op zaterdag alleen beschikbaar voor echte noodgevallen. En dat ben ik niet.

Conclusie: komt u morgenochtend terug en dan doen we gewoon weer het elektrisch feestje. 

Doen we dokter. Tot morgen zuster. 

Plat

Heb je een maandje geleden gecapituleerd en besloten tot ablatie, sta je op de wachtlijst, laat je lichaam even duidelijk weten dat het echt nodig is. Eerst vorige week een storende fase van 5 uur in de nacht. En dan gisteren eentje die in de nacht begon en niet stopte. 

Oke, ik was eigenwijs en dacht, ondanks de niet werkende standaardaanpak (pillen, acupressuur, massage) vanmorgen toch gewoon mijn verplichting voor een vrijwilligersclub te kunnen gaan doen. Maar met atriumfibrilleren in heel warm weer een marktkraam opzetten is niet aan te bevelen. Merkte ik. In het begin ging het nog. Maar mijn gebonk werd steeds heviger en de mist in mijn hoofd steeds nadrukkelijker. Net als de duizeligheid. Uiteindelijk ging ik toch even op de rand van de marktkraam zitten.

Om achterover liggend weer wakker te worden. Ik was voor een paar minuten plat gegaan. 

Blijkbaar niet zo dramatisch dat mijn kompanen het nodig hadden gevonden gelijk 112 te bellen. "Want ik ademde nog". Aan de ene kant gelukkig (al dat gedoe, zeker in het openbaar). Aan de andere kant: hoe wisten zij dat ik met een paar minuutjes weer wakker zou worden en niet met een hartstilstand of zo zou wegglijden? Maar niet druk over maken, helpt toch niet.

Gelukkig werd er een echte stoel gehaald met een leuning, en het nodige koude water. Rustig zitten hielp.  Ik werd weer wat helderder hoewel het gebonk doorging. Maar ik moest wel weer thuis zien te komen. Taxi? Eigen fiets? Na een klein uurtje uitrusten in de schaduw durfde ik toch lopend, met de fiets aan de hand, naar huis te vertrekken. Dat ging goed, met als mijn daarop volgende poging kalmpjes te fietsen. De rest van de dag op de bank uitgerust en bedacht wat nu te doen. 

Morgen moet ik een hele dag naar een andere belangrijke vrijwilligersbijeenkomst, waarbij ik als taxi zal fungeren. Toch nog even een nachtje aanzien.