Vandaag de jaarlijkse controle bij mijn eigen hartkundige in mijn Eigen Ziekenhuis. Extra beladen vanwege de laatste fibrilleer-flutteraanval van eind vorige maand. En de zelfanalyse die ik naar aanleiding daarvan heb ondernomen.
Ik dacht dat het allemaal we mee zou vallen. Maar het viel niet mee.
Ik ben zomer vorig jaar mijn perioden van atriumfibrilleren als AF in mijn agenda gaan bijhouden. Sindsdien blijken er 20 van zulke perioden geweest. Meestal maar een paar uur, en onder controle gebracht met een extra (flecaï)niedje of twee plus alternatieve methoden als acupressuur en massage van de nervus vagus in de hals. Er was gelukkig geen cardioversie nodig in die periode. Die dus vorige maand afliep. Niet echt een geruststellende gedachte.
In dit gesprek kan ik weer het bekende verhaal van mijn hartdeskundige verwachten: de storingen zullen vaker gaan voorkomen naarmate ik ouder wordt, langer duren en minder makkelijk met cardioversie te resetten zijn. En met de huidige medicatie zal mijn gevoel van "gas geven met de voet op de rem" blijven bestaan, en misschien ook wat erger worden.
"Dus u weet het patiënt, wij van de ablatie-fabriek bevelen u ablatie aan."
Ik heb me er op voorbereid en snijd hem de pas af; "dokter, ik wil ablatie".
Capitulatie.
