Om 10 uur weer present bij de hartbewaking. Hartverwarmend ontvangen door de zuster die me gisteren "naar huis stuurde". Ze heeft met me te doen dat ik weer moet terugkomen.
Alle gebruikelijke procedures worden weer doorgewerkt maar gelukkig gelden mijn bloedwaarden van gisteren vandaag nog steeds. oor het prikken maakt het niet uit, dat infuusje zit er toch alweer in. Maar we hoeven niet op het lab te wachten. Alleen de onvermijdelijke inslaapmaker is nodig, plus het groepje dat altijd komt kijken bij de elektrocutie. Ditmaal met een wat knorrige hartdeskundige die ik vroeger had, na mijn klepreparatie. Hij is misschien verstoord dat ik mij nu heb toevertrouwd aan een ander specialisme, dat van de ablatie. Soort naar de concurrentie overlopen.
Na het wegzakken, zegt het rapport later, gooit men er weer 50 Joules tegenaan met het gewenste resultaat. Ik word weer in een heerlijk rustige wereld wakker.
De gebruikelijk koffie en boterhammen met kaas. Maar het bekertje heldere kippen-Cup-a-Soup is er niet meer. Het ziekenhuis heeft (eindelijk) geconcludeerd dat zoiets zouts niet op een hartafdeling hoort. Mee eens, zuster, maar het was wel lekker.
Ik rijd zelf heel voorzichtig naar huis. Dan nu weer wachten op bericht van het Grote Ziekenhuis over de ablatie.
Kanniewachten.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten