Ik ben net lekker aan het dromen over een stuk of vier kubus-vormige mannetjes als iemand me aanspoort wakker te worden en diep door mijn neus adem te halen om "lekker bloemen te ruiken". Op de achtergrond hoor ik iets van een overdracht waar wordt verteld over een geslaagde ablatie volgens de oude methode. Hé, ik had toch juist gewacht op de nieuwste? Toch later eens vragen. Ben ik nu niet toe in staat.
Langzaam verschijnt een van de gordijnhokjes van de verkoever, een andere dan vooraf. Een slangetje met verse lucht stimuleert me om dan maar die bloemen te gaan ruiken. Dat verheldert snel.
Ik constateer een dikke bobbel in mijn rechter lies. Net als die keer, jaren geleden, toen ik een gewone katheterisatie van mijn hart had. Stil blijven liggen dus. Maar ik moet toch echt even plassen. Een fles brengt uitkomst.
Om 11.30 word ik per bed terug gereden naar de Cadrio Lounge, aan de andere kant van de gang. Daar is mijn hoekje met kastje op me blijven wachten. En de verpleegkundigen die me op mijn verzoek mijn telefoon aangeven om het thuisfront kond te kunnen doen van de (voorlopig) goede uitkomst. Ik leef nog, en het lijkt binnen een stukje rustiger. Hoewel er 1 huppel langs komt. De verpleger meldt, na check van de monitors, dat er echt niets was. Tja, ik voelde m toch echt wel. Vast de laatste stuiptrekking van die flutter. Toch?
Geen opmerkingen:
Een reactie posten