Vandaag mijn eerste bezoek aan het Grote Ziekenhuis in de Volgende Stad, daar waar volgende week De Ablatie gaat plaatsvinden. Vanwege de afstand niet meer eenvoudig te bereiken met de fiets, dus dan maar met de auto. Fijn dat er zo'n enorme parkeergarage direct naast het ziekenhuis is. Voor die luxe word je wel geacht flink te betalen. Dat is nog eens business!
In dit ziekenhuis zijn de artsen nog knapper, of in ieder geval meer ervaren, dan die in mijn Eigen Ziekenhuis met betrekking tot deze specifieke techniek. Hoewel de artsen die daar werken soms ook hier actief zijn, of andersom. Dat geeft weer wat herkenning en vertrouwen. Want de cardio-knapkop die me hier alsmaar die ablatie aanraadde gaat het (waarschijnlijk) volgende week daar doen. Soort WC-eend, zei ik eerder al.
Maar ja, ik ben nu wel van de noodzaak overtuigd. Wil graag weer zonder handrem-medicatie kunnen leven. Zodat ik weer wandelingen kan maken zonder me na een half uurtje uitgeput te voelen. Hopelijk gaat het zo werken...
Vandaag waren het nog wat voorbereidende schermutselingen. Uit het dikke pakket instructies dat ik een paar weken geleden per mail ontving had ik, met enige moeite (alle activiteiten stonden door elkaar zonder chronologie), de opgaven voor vandaag gedestilleerd: eerst bloed prikken en daarna een CT scan. Want ze willen weten wat er aan speciale dingen in mijn bloed zit respectievelijk dat er niets in mijn hartoor zit. Met name geen bloedklontjes, wat het laatste betreft.
Mij vielen vooral de drukte van dit Grote Ziekenhuis op, inclusief enorme aankomsthal, formaatje middelmatig vliegveld, met nog veel meer aanmeldzuiltjes dan in mijn Eigen Ziekenhuis. Maar net als in de uitnodigingsbrief waren de inleginstructies voor het paspoort in die zuil deels onbegrijpelijk. Gelukkig was er een vriendelijke vrijwilliger die mijn paspoort er met een handige beweging inschoof. Blijkbaar correct, want na enig nadenken kwam er een bonnetje met nummer 405 en een QR-code uit. Dat bonnetje begeleidde mij de hele dag.
Ik was ruim een half uur te vroeg bij de bloedprik en hoopte dat Het Systeem me dan ook eerder zou willen helpen. Nee dus, 13.43 uur is 13.43 uur en niet eerder. De prikzuster prikte op een plek in mijn onderarm waar ik nog nooit geprikt was, wat mij wat stress en een heat wave opleverde. Plus, omdat ze een gewone pleister plakte in plaats van het gebruikelijke drukverbandje rondom, een bloeduitstorting. Op de groeiende bobbel drukkend, ging ik in de koffiehoek maar even uithuilen, mijn bananen opeten plus een kopje koffie met appelflap genieten.
Daarna naar de Röntgenafdeling voor de CT scan. Ook daar op de minuut geholpen. Wel fijn dat de tweede prikzuster, die mijn aders al kloppend niet overtuigend kon vinden, het infuusinbrengklusje aan een zeer bedreven collega overliet. Met een kleine 10 minuten, enkele inschuif- en (wel erg cordate) uitschuif-bewegingen, het nodige gezoem èn een vooral in mijn onderlijf warm aanvoelende jodium-papje-gloed was het mooi geweest.
Lekker naar huis.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten