Het lijkt een soort patroon te worden: eenmaal per jaar komt-ie langs. En mag ik weer even langswippen bij de hart-eerstehulp die het fenomeen ditmaal omschreef als "palpataties".
Gelukkig is er een groeiende lijst voorgeschiedenis. Dat helpt om overzicht te houden en het beleid te bepalen.
Een maandje geleden ging ik nog ter controle en overleg langs bij een andere cardio dan mij vaste. Eentje die zich specialiseert in ablatie. En die (dus) aanraadde om (je raadt het nooit) ablatie te overwegen. Soort WC-eend.
De echo van vorig jaar zomer was goed. Dacht ik. Hoewel de RV en RA wel gedilateerd waren met een matige TI bij annalusdilatatie. Eh...
Gelukkig zijn er vertalers die uitleggen: de echo laat zien dat de linkerkant van het hart iets minder goed pompt (45–50%). De rechterhartkamer en -boezem zijn vergroot, en de tricuspidalisklep lekt matig doordat de klepring is verwijd.
Niks nieuws dus. Zoals het rapport stelt: "Palpitaties bij bekende atriumflutter"
Dus dan ook maar de bekende aanpak. Hoop geprikt en getest. Weer een anasthesist die gezellig komt babbelen om alleen maar te zien wanneer je onder zeil bent. Na dromenland geen herinnering aan de "succesvollecardioversie met 1x50J en 1x200J onder 70mg propofol." Hm, een hardnekkigen ditmaal. Twee schokken nodig.
Bekende koffie, kopje oplossoep en boterhammen met kaas. Dan weer naar huis.
Op weg naar de volgende keer over (hopelijk) een jaartje.
Of toch eens abblatie overwegen?
